Jednak inne obszary parku narodowego zostały ukształtowane i wykorzystane przez ludzi, tak że obce gatunki, takie jak drzewa iglaste, również znalazły drogę do tego obszaru. Odkąd park narodowy został ogłoszony w 1990 roku, las przeszedł proces powrotu do swojego pierwotnego stanu. Gatunki obce były stopniowo usuwane, a teraz las może kształtować się we własnej transformacji. Wiosną dno lasu jest pełne wcześnie kwitnących roślin, które należą do bardzo różnych gatunków ze względu na różne gleby (kreda, margiel, glina lub gleby piaszczyste), w tym gatunki storczyków kochające wapień, takie jak koniczyna biało-czerwona. Po krótkim okresie kwitnienia, letni baldachim lasu bukowego zamyka się wraz z pojawieniem się liści. Staje się ciemny i chłodny pomimo letnich temperatur. Dlatego też cechą charakterystyczną lasu jest brak warstwy krzewów. Jesień przynosi kolorowe liście i wiele smacznych orzechów bukowych dla licznych mieszkańców lasu.

Ponieważ mottem parku narodowego jest "pozwól naturze być naturą", las może zmieniać się tak, jak mu się podoba. Umierające drzewa upadają i pozostają jako martwe drewno, a tym samym siedlisko wielu owadów i węży, takich jak jaszczurki. Tylko wtedy, gdy oficjalne szlaki turystyczne są naruszone, strażnicy przesuwają je nieco na bok, ale ich nie usuwają.

Te dna morskie są domem dla podmorskich grzbietów kredowych, pokrytych glonami pól głazów, skupisk małży, ławic piasku i mułu. Ponieważ półwysep Jasmund jest bardzo narażony na sztormy, te różne siedliska są regularnie obmywane i przemieszczane przez fale morskie i napór lodu i, podobnie jak kredowe wybrzeże, stale się zmieniają.

Szczególną cechą Morza Bałtyckiego jest to, że jest to woda słonawa. Jest to mieszanka wody słodkiej i słonej, co umożliwia różnym stworzeniom morskim i słodkowodnym życie w niezwykle bliskiej odległości od siebie. Foka szara jest jednym z największych stworzeń wodnych, które przy odrobinie szczęścia można zaobserwować w parku narodowym.

Popularne jako kąpielisko i łowisko, Morze Bałtyckie przyciąga kilka milionów odwiedzających każdego roku - ale te tematy nie należą do parku narodowego. Nie wolno łowić ryb ani pływać w tym wrażliwym obszarze w obrębie obszaru chronionego.

Różnorodność biologiczna wymaga czegoś więcej niż tylko siedliska. Dlatego też kluczowym celem parku narodowego jest ochrona niemal naturalnego bilansu wodnego. Źródła i strumienie transportują wodę przez ten obszar i jednocześnie kształtują krajobraz.

W samym parku narodowym znajduje się tylko kilka jezior i stawów. Niemniej jednak, na przykład jezioro Hertha jest znane wszędzie. Było popularnym celem wycieczek jeszcze przed utworzeniem obszaru chronionego, jest przesiąknięte legendą i zostało nawet wspomniane w Effi Briest Fontane'a.

Niestety, większość większych zbiorników wodnych została już zamulona, co oznacza, że torfowiska w parku narodowym w szczególności pełnią ważną funkcję magazynowania dla bilansu wodnego. Na całym obszarze znajduje się ponad 100 mniejszych i większych torfowisk, w tym głównie torfowiska źródliskowe, przepływowe, kotłowe i bagienne. Podobnie jak w przypadku części lasów, wiele obszarów torfowiskowych zostało wykorzystanych i podjęto próby ich osuszenia przez człowieka. Z tego powodu w Parku Narodowym Jasmund realizowany jest obecnie program rewitalizacji torfowisk. Wynika to z faktu, że tylko funkcjonujące torfowiska mogą służyć jako zdrowe siedlisko dla wielu gatunków, takich jak irysy błotne, bawełnica zwyczajna, rosiczka okrągłolistna i kumaki nizinne.

Szczególnym siedliskiem są również suche murawy wapienne. Opuszczone obszary na klifie kredowym, ale także w obrębie obszaru, na przykład w zachodniej części parku narodowego, są kolonizowane przez specjalne trawy i zioła.